Ástralía: Roadtrip frá Brisbane til Sydney

Áður en við lögðum af stað í þetta skemmtilega ferðalag okkar tókum við þá ákvörðun að leigja húsbíl og keyra austurströnd Ástralíu eins og hún leggur sig. Þrátt fyrir að vera meðvituð um stærð landsins gerðum við okkur í raun og veru ekki grein fyrir hversu gríðarmiklar vegalengdirnar eru þarna og vanmátum þar af leiðandi þann tíma sem við þyrftum í slíkt roadtrip. Við sáum því fram á að þurfa að keyra dag og nótt með stoppum sem jöfnuðust aðeins á við pissustopp til að halda áætlun. Við tókuð því þá erfiðu ákvörðun að slaufa hluta austurstrandarinnar og bókuðum flug til Brisbane frá Cairns. Þar sem Ástralíuför okkar hófst í Brisbane fannst okkur ekkert vit í að stoppa þar í annað sinn og hoppuðum því beint upp í lest við lendingu sem flutti okkur til Gullnu strandarinnar, nánar tiltekið til Surfers Paradise. Líkt og nafn svæðisins bendir til er þetta paradís brimbrettakappans og má sjá gullnar strendur eins langt og augað eygir. Surfers Paradise er jafnframt einn vinsælasti ferðamannastaður Ástralíu og fylkist fólk þangað hvaðanæva úr heiminum. Við bjuggust því við lífi og fjöri en enginn hefði þó getað undirbúið okkur fyrir það sem koma skyldi. Bærinn var troðfullur af áströlskum unglingum, eða „schoolies“, sem voru að fagna sumarfríinu sínu með margra daga djammsessioni (nokkurs konar spring break Ástralíu). Krakkarnir höfðu bókstaflega yfirtekið bæinn og uppbókað alla gistingu á svæðinu. Við gengum því milli hostela, gistiheimilla og hótela, með búslóðina á bakinu, í leit að herbergi í dágóðan tíma. Loks römbuðum við á hostel sem hafði sett aldurstakmark og tók því ekki við schoolies (okkur gamlingjunum til lukku) og vorum við svo heppin að fá þar inni. Þar var fjölmennasta dormið sem við höfðum gist í hingað til og innihélt það heilar 10 kojur, rúmpláss fyrir 20 manns, takk kærlega fyrir.

Við stoppuðum frekar stutt í Surfers Paradise en náðum þó að skoða bæinn, kíkja á ströndina og fara í bíó. Við eyddum líka töluverðum tíma í að finna hentugan húsbíl, sem kostaði ekki aðra höndina af okkur öllum. Það hófst að lokum og bókuðum við einn flottan frá fyrirtækinu Britz og sóttum hann í grennd við Byron Bay daginn eftir. Bíllinn var skírður Kári og átti hann eftir að vera heimili okkar næstu vikuna.

Það væri lýgi að segja að við höfum öll verið sultuslök þegar við beygðum Kára út af plani bílaleigunnar. Allt í einu vorum við stödd í húsbílaflykki, hinu megin á hnettinum og þurftum að fara að keyra öfugu megin á veginum. Sem betur fer var bíllinn sjálfskiptur og gat bílstjórinn því einbeitt sér að því að halda sér á réttum vegarhelmingi í stað þess að þurfa að vera að skipta á milli gíra í leiðinni. Aksturinn gekk eins og í sögu og það var ekki fyrr en við komum til Byron Bay að þessir undarlegu aksturshættir Ástrala fóru að segja til sín. Nú þurftum við að vera meðvituð um aðra bílstjóra, sem keyrðu einnig öfugu megin og komu því að okkur úr fáránlegum áttum, og við tölum nú ekki um hringtorgin! Að keyra öfugt inn í hringtorg og að keyra öfugt úr úr hringtorgi er hið undarlegasta mál. Aksturshættirnir vöndust þó fljótlega og má segja að við urðum öll svakalega sjóuð í því að keyra svona öfugt.

Við ákváðum að stoppa yfir nótt í Byron Bay og keyrðum spennt um bæinn til að finna hentugan stað til að leggja Kára. Fljótlega fóru að renna á okkur tvær grímur og fórum við að efast um þá stórgóðu hugmynd okkar að gista í húsbíl til að spara gistikostnað. Hvert sem við fórum mátti sjá skilti þar sem stóð „no camping“ og mátti sjá glitta í lögreglumenn hér og þar sem voru tilbúnir með skrifblokkirnar sínar og sektarmiðana. Við ákváðum því að rúlla í miðjan bæinn og borga okkur inn á tjaldstæði þessa fyrstu nótt. Verðið á plássinu jafnaðist þó á við gistingu á fimm stjörnu hóteli í Asíu og borguðum við með tárin í augunum. Við gátum þó huggað okkur við að við kæmumst þó í sturtu og að við þyrftum hvort eð er að komast í rafmagn til að hlaða bílinn.

Í Byron röltum við um bæinn sem var krúttlegur og skemmtilegur, grilluðum hamborgara og kynntumst furðulegum Áströlum á tjaldsvæðinu sem voru greinilega búnir að fá sér aðeins of mikið í litlu tána og höfðu þann furðulega kjæk að endurtaka alltaf síðasta orðið í setningunni þrisvar sinnum. Þeir sögðu okkur t.d. ofur steiktar sögur af svaðilförum sínum og enduðu frásögnina á „that was so funny, funny, funny“. Öðrum fylliraftinum leist mjög vel á Maríu og var hún svo heppin að fá bónorð stuttu eftir kynni þeirra. Hún afþakkaði þó pent og tók ekki þá afdrifaríku ákvörðun að verða eftir á tjaldstæðinu í Byron.

Fyrsta nóttin í Kára gekk vonum framar og sváfu allir sínu værasta alla nóttina og meira að segja aðeins lengur en ætlunin var. Þegar tvær mínútur voru í að við ættum að vera farin út af tjaldstæðinu (eða eiga á hættu að vera rukkuð fyrir aðra rándýra nótt) sáum við áttfættan og loðinn laumufarþega skjóta sér inn í bílinn. Engum líkaði vel við nýjasta farþegann en þar sem tíminn var að renna út neyddumst við til að fara inn í bílinn og keyra honum út fyrir hliðið. Við vorum ekki fyrr komin út fyrir hliðið þegar við stukkum öll út, eipandi af hrolli. Köngulóinni var svo ýtt út með mjög löngu priki og héldum við för okkar áfram án hennar.

Við ákváðum að rúlla við hjá vitanum í Byron (Cape Byron Lighthouse) en hann stendur á austasta tanga Ástralíu. Vitinn stendur á kletti og gnæfir yfir umhverfi sitt sem er ótrúlega fallegt. Búið er að gera slóða umhverfis vitann og niður að sjó og var virkilega gaman að ganga þar um. Við klifruðum því niður einhverjar tröppur og hættum okkur út á kletti sem sjórinn skall á í þeim tilgangi að ná skemmtilegum myndum. Við fórum þó misvarlega og náði Steinar að slasa sig í klettunum við myndatökurnar. Hann gekk því um með blóðuga hendi þar til hjálpsöm kona dró plástur upp úr veskinu sínu og lappaði upp á drenginn.

Við höfðum kynnst nokkrum Áströlum á meðan dvöl okkar í Indónesíu stóð yfir og mælti einn þeirra með því að við myndum keyra að Minyon Falls í Nighcap þjóðgarðinum. Við ákváðum að taka ráðleggingum hans og brunuðum beinustu leið inn í landið á fund fossins. Kári naut sín á þjóðvegum landsins og komst alveg upp í 120 km/klst áður en hann fór að hristast og skjálfa. Við reyndum því að halda okkur innan hristihraða og flugum um vegi landsins syngjandi glöð. Við getum þó seint sagt að Kári hafi verið lítill og nettur og miðað við þá litlu bíla sem við erum vön að keyra á heimaslóðum fannst okkur eins og hann passaði bara rétt innan línanna á veginum. Það var þó ekki fyrr en við komum á minni vegi sem aksturinn fór að vera erfiður og við þurftum að leggja okkur öll fram við að fara okkur ekki að voða. Hluti leiðarinnar að Nighcap þjóðgarðinum er þröngur malarvegur og stukku hjörtu okkar beint niðrí brækurnar í hvert sinn sem við mættum bíl. Hvernig í ósköpunum átti feitur húsbíll að ná að mæta öðrum bíl á vegi sem leit út eins og einstefnuvegur í Reykjavík án þess að rekast á hann? Við komum okkur því upp mjög góðu systemi þar sem aðstoðarbílstjórinn hékk út um hliðargluggann og leiðbeindi aðalbílstjóranum í akstri. Aðstoðarbílstjórinn sá semsagt um að aðalbílstjórinn myndi keyra eins nálægt brúninni og hægt væri, án þess að velta bílnum niður brekkurnar sem voru að sjálfsögðu beggja vegna vegarins. Þetta system gekk frábærlega upp og komumst við allar leiðir okkar svona.

Við höfðum heyrt af helsta hippabæ Ástralíu, Nimbin, og gátum ekki með nokkru móti sleppt því að koma þar við. Nimbin hefur verið lýst sem „dóphöfuðborg Ástralíu“ og er hægt að kaupa cannabis, sem ræktað er á svæðinu, inni á kaffihúsum og úti á götu, fyrir opnum tjöldum. Við stóðum til að mynda fyrir framan búðaklasa þegar vel freðinn bæjarbúi gekk að okkur og bauð okkur að kaupa gras. Við afþökkuðum pent og hann labbaði í burtu. Nokkrum mínútum seinna kom kauði aftur og bauð okkur að gera sömu kostakaup. Við afþökkuðum aftur og hann labbaði aftur í burtu. Þegar hann birtist svo í þriðja sinn föttuðum við að hann var hreinlega búinn að gleyma því að hann væri búinn að bjóða okkur grasið og að þetta myndi líklega halda svona áfram næstu tímana. Við afþökkuðum því aftur og ákváðum að færa okkur um set til að flýja þessa gullfiskalegu atburðarrás.

Eins og búist var við er Nimbin mjög afslappaður bær og var gaman að ganga þar um og skoða öll litríku húsin og búðirnar sem voru svo skemmtilega öðruvísi en við höfum vanist.

Líkt og áður hefur komið fram var hægara sagt en gert að finna stað til að leggja húsbílnum yfir nóttu sem kostaði ekki nýru og lungu. Við stunduðum því það að rúnta um í myrkrinu og finna ótrúlegustu staði til að parkera honum. Einn af fyrstu stöðunum sem við lögðu Kára á yfir nóttu var á bílastæði við leikvöll sem staðsettur var rétt fyrir utan hverfi með fullt af hálfkláruðum húsum. Það var því lítið um að fólk væri á ferli og vorum við nokkuð viss um að við hefðum fundið góðan stað og að lögreglan myndi ekki banka upp á og reka okkur í burtu. Við sváfum værum blundi alla nóttina og vorum enn í fastasvefni þegar hróp og köll voru farin að ýta sér inn í draumaheim okkar. Fyrir utan bílinn var hópur kvenna, hoppandi og skoppandi í miðjum bootcamp tíma. Ferðalangarnir fjórir gátu ekki hugsað sér að láta sjá til sín og drógu því betur fyrir gluggatjöldin og fóru ekki fyrr en þessar íþróttahúsmæður voru horfnar til síns heima. Burt séð frá vakningarópunum völdum við frábæran stað til að parkera á þessa fyrstu nótt, Við leikvöllin voru úti sturtur og gátum við skolað af okkur mesta ferðarykið. Við tókum svo smá göngutúr út frá leikvellinum og römbuðum á ótrúlega fallega og mannlausa strönd sem kallast Sapphire Beach.

Eftir að hafa leikið okkur á Sapphire Beach, tekið myndir og séð höfrunga ákváðum við að keyra inn í næsta bæ, Coffs Harbour, til að fara á kameldýrabak á ströndinni þar. Eva hélt þó sínum nískuhætti áfram og ákvað að sleppa að skella sér á bak því hún hafði farið áður. Hún lét sér því duga að knúsa dýrin og taka myndir af knöpunum þremur sem skemmtu sér stórvel.

Næsti áfangastaður var Dorrigo þjóðgarðurinn sem er afar fallegur regnskógur sem frægur er fyrir fjölskrúðugt fuglalíf. Á leið okkar þangað skoðuðum við fossana Newell Falls, Sherrard Falls og Dangar Falls. Þjóðgarðurinn er víst afskaplega vinsæll hjá göngufólki og eru skemmtilegar gönguleiðir sem gerir fólki kleift að komast nær dýralífinu og leiðir það fram hjá nokkrum fossum. Við fórum ekki langt inn í skóginn en tókum stuttan hring og gengum yfir göngubrú sem gefur gott útsýni yfir garðinn.

Við vorum lítið búin að plana hvað við ætluðum að skoða í þessu vegahoppi okkar og ákváðum næsta áfangastað í raun um leið og við keyrðum frá þeim síðasta. Við rötuðum að sjálfsögðu ekki neitt og áttum það til að að enda á öðrum stað en við ætluðum upprunalega. Við studdumst við kort og ef við sáum eitthvað sem leit út fyrir að vera spennandi bær eða kennileiti keyrðum við beinustu leið þangað. Við lögðumst því ekki í rannsóknarvinnu né eyddum tíma í að meta hvort það væri góð ákvörðun að fara til  Newcastle þegar við sáum það nafn á kortinu. Við bara brunuðum af stað og trúðum ekki öðru en borgin væri stútfull af afþreyingu og náttúrufegurð. Við veðjuðum þó á rangan hest í þetta skiptið og enduðum í borg sem okkur þótti vera heldur ómerkileg. Lítið var um að vera og eyddum við óendanlega löngum tíma í að finna miðbæinn sem reyndist svo ekki vera til. Stoppið varð því stutt en við gáfum okkur þó tíma í að rúnta um borgina endilanga og skoða Bogey Hole sem er sjávarlaug sem er á heimsminjaskrá áður en við brunum aftur úr henni. Við ákváðum þó að fara ekki ofan í laugina í þetta skiptið og létum okkur duga að horfa bara á hana frá bakkanum.

Eftir stoppið í Newcastle áttum við í nokkrum vandræðum með að finna gististað. Við keyrðum út og suður í nokkra klukkutíma og villtumst m.a. inn í smábæ sem var yfirfulllur af kengúrum. Það var virkilega skrítið að sjá kengúrur hoppandi milli húsa og þar sem við sáum engar mannverur leið okkur dálítið eins og við værum í apocalypse mynd þar sem kengúrur væru búnar að ná yfirráðum. Augljóslega enduðum við ekki á að gista í þessum bæ heldur fundum við bílastæði við lestarstöð sem uppfyllti allar okkar kröfur. Aðrir staðir sem við lögðum honum Kára á yfir nóttu á voru bílastæði við skólalóð, bílastæði sundlaugar og við golfklúbb.

Svakalegasta akstursminning okkar tengist klárlega komu okkar til stórborgarinnar Sydney. Við ætluðum rétt að keyra þar í gegn á leið okkar upp í Blue Mountains en ílengdumst örlítið. Áslaug var svo heppin að vera við stýrið í það skiptið og mátti hún hafa sig alla við til að koma okkur heilu að höldnu út úr borginni. Umferðin í Sydney er svakaleg og enduðum við á að keyrða í hringi því við hreinlega rötuðum ekki út úr borginni. GPS tækið okkar koksaði og lét okkur keyra fram og til baka í gegnum göng með vegatollum því það náði ekki að staðsetja okkur á þriggja hæða hraðbrautinni. Við komumst þó út úr klikkuninni að lokum með nokkrar vegatollsrukkanir á bakinu.

Við komum því seinna en við ætluðum á leiðarenda og náðum ekki að sjá alveg jafn mikið og við ætluðum. Blue Mountains er 11.400 km2 fjallgarður sem býr yfir mikilli náttúrufegurð. Á leið okkar þar um fórum við í útskýniskláf þar sem við sáum Wentworth Falls, Katoomba Falls, Echo Point, Leaura Cascades og fræga kletta sem kallast Systurnar þrjár. Innfæddir segja að þrjár systur (Meehni, Wimlah og Gunnedoo) hafi orðnar ástfangnar af mönnum úr öðrum ættbálki en þeirra eigin, en lög ættbálks þeirra bönnuðu þeim að giftast. Bræðurnir sættu sig ekki við þessi lög og ákváðu að hneppa þær í ánauð. Þá brutust út átök milli ættbálkanna tveggja og systrunum var breytt í stein í þeim tilgangi að vernda þær. Sá sem breytti þeim var aftur á móti drepinn í bardaganum og engum tókst að breyta þeim til baka. Hversu mikið er til í þessari sögu getum við ekki sagt til um en klettarnir voru aftur á móti mikilfenglegir, eins og allt svæðið þar í kring.

Við eyddum einni viku í honum Kára okkar og upplifðum ótal margt á þeim tíma. Stelpurnar voru komnar með gott af þessu húsbílalífi eftir vikudvöl og þráðu fátt heitar en að fá að komast í almennilega sturtu og alvöru rúm. Steinar var hins vegar alsæll með húsbílalífið og skilaði bílnum með miklum söknuði. Hann hefði klárlega verið til í að eyða fleiri vikum í bílnum og má með sanni segja að hann hafi fundið húsbílamanninn í sér, sem stelpunum tókst ekki alveg.

Næst brunuðum við inn í Sydney í annað sinn til að sækja fimmta ferðafélagan sem var að fara að bætast í hópinn og skila Kára.

Leave a Reply

Singapore

Það voru mikil viðbrigði að koma til Singapore eftir vanþróaðri Asíulöndin sem við höfðum dvalist í mánuðina tvo á undan. Singapore er sannkallaður suðupottur af fólki, sem kemur frá Kína, Indlandi, Malasíu og fleiri löndum og þar eru fjögur opinber tungumál; enska, kínverska, malay og tamil. Við áttum því loks auðvelt með að eiga í samskiptum við fólk og þurftum ekki að stóla á túlka eða ofur ýktar handahreyfingar okkur til stuðnings. Singapore búar eru einnig almennt hjálpsamir og kurteisir og sýndi það sig m.a. í lestarverðinum sem benti okkur góðfúslega á að við ættum að nota “fatlaða” innganginn í neðanjarðarlestina því það væri, eins og hann orðaði það “for people like you”. Hvort hann var að vísa til stóru pokanna sem við roguðumst um með á bakinu eða til líkamlegrar stærðar okkar er óvíst, en við kusum þó að líta svo á að hann væri að meina hið fyrra. Singapore er auðug og ofurhrein nútímaborg (algjör andstæða við Indland). Þar gilda óteljandi reglur og ef þær eru brotnar þarf að greiða háar sektir eða lúta þungum refsingum. Meðal annars er bannað að flytja inn eða selja tyggjó (stressuðu við sturtuðum því tyggjóbirgðunum okkar í ruslið við lendingu), henda rusli á göturnar, sleppa að sturta klósettinu niður eftir notkun og fóðra fugla úti á götu. Dauðrefsingu er beitt við eiturlyfjasmygli og samkynhneigðir menn mega ekki stunda kynlíf.  Maríu var þó hin glaðasta í þessu regluríki og fannst stórfínt að tyggjó væri litið hornauga enda með tyggjóklígju á háu stigi. Það má því segja að hún hafi verið í sannkölluðu himnaríki í Singapore.

Eftir að hafa fundið hostel stutt frá einni neðjanjarðarlestalínunni skunduðum við niður á Raffles Place þar sem við skoðuðum Merlion, sem er eins konar tákn Singapore, og dáðumst af öllum háhýsunum, Singapore Flyer parísarhjólinu, tónleikahöllinni og Marina Bay Sands hótelinu, sem er ábyggilega með því flottasta í heimi. Bjórþorstinn fór þá að segja til sín en í staðinn fyrir að setjast niður á bar og panta okkur bjór keyptum við hann í Seven-Eleven sökum nísku. Verðlagið í Singapore er mun hærra en við vorum orðin vön og vorum við ekki alveg tilbúin til að kaupa bjór á sama verði og heima.

Næsta dag stóðust stelpurnar ekki mátið og þefuðu uppi fyrstu H&M búð ferðarinnar. Þar voru þó engin stórkaup gerð því við áttuðum okkur fljótt á að það voru eiginlega bara vetrarvörur í boði og höfðum við ekki mikla þörf fyrir pelsa og loðhúfur á þessum tímapunkti. Hitinn í Singapore er svipaður allt árið um kring, milli 25 og 30 gráður, og áttum við bágt með að skilja hvaða klikkhausar keyptu eiginlega þessi vetrarföt. Eftir verslunarflippið notuðum við restina af deginum í að rölta um borgina og skoða Kínahverfið. Um kvöldmatarleytið ákváðum við svo að dekra smá við okkur og fengum okkur steik á fínum steikarstað í miðri verslunarmiðstöð. Það var þó ágætt að við stoppuðum bara fjóra daga í Singapore því veskin okkar voru byrjuð að finna ansi vel fyrir því. Fátækir bakpokaferðalangar, með takmarkað farangurspláss, eiga víst ekki að missa sig í fínum verslunarmiðstöðvum.

Dýragarðurinn í Singapore er rosalega stór og flottur með um 315 tegundum af dýrum. Við eyddum heilum degi þar og skemmtum okkur stórvel. Aðal aðdráttarafl dýragarðsins eru þrjú tígrisdýr sem búa þar. Ekki eru þetta venjuleg tígrisdýr heldur eru þau með glæsilegan, hvítan feld sem gerir þau afar sérstök. Við eyddum því töluverðum tíma fyrir framan hýbýli þeirra og fylgdumst með þegar starfsfólkið henti hverri kjötsneiðinni á fætur annarri ofan í gryfjuna þeirra. Við heilsuðum líka upp á órangúta og gáfum lemúrum banana að borða. Líkt og áður hefur komið fram er Singapore land reglna og sekta og er því auðvitað ólöglegt að gefa öpunum þar að borða. Við réðum þó ekki við okkur og ákváðum að taka sénsinn og viti menn, við sluppum með skrekkin og vorum ekki handtekin í þessum apaleiðangri. Gengum við því ánægð frá söddu, loðnu krúttunum með röndóttu skottin. Um kvöldið fórum við síðan í Night safari þar sem við sáum næturdýrin í allri sinni dýrð og fylgdumst með elddönsurum sýna listir sínar.

Línan sýnir hversu langt tígrisdýrin geta stokkið

Síðasta daginn í Singapore tókum við kláf yfir á litla eyju fyrir utan borgina sem heitir Sentosa. Þar röltum við um ströndina, fylgdumst með brimbrettaköppum í ölduhermi, fundum annað Merlion og var meinaður aðgangur að spilavíti sökum klæðnaðar (story of our life). Þegar tók að dimma skelltu María og Steinar sér upp í Singapore Flyer til að taka myndir yfir borgina og hittist hópurinn svo aftur í kvöldmat á sushi stað með réttum sem komu rúllandi framhjá á færibandi, sushi aðdáendum hópsins til mikillar gleði.


Þessir fjórir dagar voru ótrúlega fljótir að líða en þar sem við vorum búin að eyða síðustu vikunni í stórborgum þótti okkur vera kominn tími til að eyða smá tíma á ströndinni og vinna í brúnkunni. Við lögðum því spennt upp í leiðangur til Indónesíu.

 

Leave a Reply

Kuala Lumpur

Við komum til Kuala Lumpur í tvennu lagi en María og Steinar ákváðu að best væri að ferðast eins og konungsborið fólk og fjárfestu í flugmiða á meðan Áslaug og Eva stunduðu lífið eins og sótsvartur almúginn og keyptu rútumiða. Flugferðin reyndist þó ekki vera jafn glamúros og parið hafði ímyndað sér þar sem flugtíminn var styttri en bílferð milli Kringlu og Smáralindar sem þýddi að allt þurfti að gerast á methraða. Þegar slökkt var á sætisólaljósunum eftir flugtak þutu flugþjónarnir af stað og byrjuðu að láta farþegana fá flugmatinn góða. Þegar þeir áttu nokkrar sætaraðir eftir var kveikt aftur á ljósunum þar sem komið var að lendingu. Matnum var því „hent“ í síðustu farþegana og þurftu María og Steinar, sem svo heppilega sátu aftarlega í vélinni, að gúffa matinn í sig um leið og þau spenntu sætisólarnar, settu sætin og borðin í uppretta stöðu og drógu upp gluggahlífarnar. Þegar þau lentu í Kuala Lumpur fóru þau beinustu leið í Chinatown þar sem þau höfðu bókað herbergi yfir nóttina. Það reyndist frekar ósmekklegt, lítið og gluggalaust, en þau létu sig hafa það eins og góðum bakpokaferðalöngum sæmir. Þau urðu þó fljótt vör við þykkan reyk sem kom út úr einu herberginu og smeygði sér inn um króka og kima hostelsins í tíma og ótíma. Þessi sýn benti til þess að síðhærðu, dredda nágrannarnir væru að reykja kannabis í gluggalausa herberginu sínu. Þeir virtust svo hafa fengið þá stórgóðu hugmynd að setja viftuna á fullt og blása þannig sönnunargagninu í burtu. Það hafði þó ekki betri áhrif en þau að reykurinn feyktist yfir ganginn og beint inn um loftræstiop litla herbergisins á móti sem tilheyrði Maríu og Steinari. Það þarf varla að segja frá því að ónefndur aðili ræddi við yfirmann hostelsins sem gerði það að verkum að reykurinn varð ekki jafn tíður og parið komst hjá óumbeðinni vímu.

Ferðalag Áslaugar og Evu var þó af öndverðum mæli þar sem rútuferðin var eins og í slow motion og tók heilar 23 klukkustundir og innihélt ofvirka loftkælingu, rútuskipti, rölt yfir landamærin með hafurtaskið á bakinu og gegnumlýsingu á bakpokunum þar sem enginn sat við gegnumlýsingarvélina. Þær rúlluðu svo inn í Kuala Lumpur um miðja nótt og ráfuðu um Chinatown, ásamt nýjum ferðafélaga, í leit að gistingu. Eftir að hafa athugað með nokkur hostel sem reyndust vera fullbókuð kom hávaxinn, ofurgrannur og undarlega útlítandi karl á vespu til þeirra og sagðist eiga laus herbergi á hostelinu sínu. Ferðalangarnir þrír ákváðu að elta kauða og viti menn, hann sagði satt. Hostelið var þó ekkert til að hrópa húrra fyrir, herbergin voru á við gluggalausar geymslur og á efstu hæðinni dvaldi ölvaður, ástsjúkur Japani sem hélt vöku fyrir fólki. Hann var frekar furðulegur fýr, virtist ekki eiga boli eða skyrtur og tók japönsk bardagastökk í tíma og ótíma, líklega í þeirri von um að heilla stúlkurnar á svæðinu. Gistingin var þó ódýr og erfitt var að gera miklar kröfur um miðja nótt þannig að ákveðið var að flytja inn. Dömurnar gátu þó ekki byrjað dvölina á því að slappa af því stuttu eftir að komið var á hostelið komst ferðafélagi þeirra að því að hann hafði týnt veskinu sínu, sem innihélt alla peningana hans og kreditkort. Það þýddi því ekki annað en að allir fóru aftur út á skuggalegu götuna til að leita, en hún var nú orðin full af fólki sem var að selja „stolen goods“. Þrátt fyrir ítarlega leit fannst veskið þó ekki.

Við vorum stödd í Kuala Lumpur um mánaðamótin október-nóvember og jólaundirbúningur íbúa var bersýnilega farinn af stað. Okkur þótti þó frekar undarlegt að sjá jólatré, jólaskreytingar og jólasveina á víð og dreif um borgina í ljósi þess að Malasía er ríki múslima. Kuala Lumpur er þó fjölmenningarsamfélag sem skýrir eflaust þenna jólafíling sem var í borginni.  Við fjögur vorum svo sem ekki komin í mikið jólaskap en það gæti skýrst af því að úti var 30° hiti og við klædd í stuttbuxur og bol sem er ekki beint jólalegasti klæðnaðurinn í okkar augum. Það var þó gaman að upplifa jólastemninguna á þessum stað sem er svo ótrúlega ólíkur heimahögum.

Helsta afþreying okkar í borginni innihélt Tvíburaturnana (Petronas Towers) sjálfa, helstu kennileiti Kuala Lumpur. Turnarnir eru 88 hæða ferlíki, 378,6 metrar á hæð (451,9 metrar ef loftnetin eru talin með) og á árunum 1998 til 2004 vermdu þeir topp sætið í keppninni „hæsta bygging heims“. Þessa turna heimsóttum við þó nokkrum sinnum þessa fáu daga sem við eyddum í borginni og skoðuðum þá frá öllum sjónarhornum og í alls konar birtu. Inni í öðrum turninum var svo risastór, nokkurra hæða verslunarmiðstöð og var ömurlegt að geta ekki dottið í verslunargírinn og fyllt heilu gámana af glingri og gúdderíi til að senda heim – eins og þið gerið ykkur líklega grein fyrir þá þótti Steinari það þó erfiðast ;)

Okkur tókst að labba í gegnum verslunarmiðstöðina án þess að eyða aleigunni og enduðum á neðstu hæðinni þar sem við skelltum okkur á flott sædýrasafn. Þar skoðuðum við pýrenafiska, héldum á krossfiskum, klöppuðum afar smáum hákörlum og fórum á færibandi í gegnum risastórt fiskabúr með sæskjaldbökum, hákörlum og fleiri sjávardýrum syndandi allt í kring og fyrir ofan okkur. Reyndar máttum við sem vorum í flip-flop sandölum ekki vera á færibandinu sjálfu, heldur áttum við að labba meðfram því. Þar sem við höfum þó alltaf þótt vera ágætis uppreisnarseggir og vegna þess að við töldum litlar líkur á að við færum okkur að voða í sandölunum hunsuðum við þá reglu og rúlluðum nokkrar ferðir í gegnum fiskabúrið.

  

Þrátt fyrir að múslimar séu ekki þekktir fyrir að drekka mikið áfengi var þó hægt að fjárfesta í ýmsum drykkjum hér og þar í borginni. Við sáum furðulega auglýsingu um partý á þaki hostelsins sem María og Steinar voru á og ákváðum að kíkja þangað. Það sem vakti sérstaka athygli okkar var að tekið var fram að einungis útlendingar væru velkomnir í partýið, ekkert local fólk og engir ladyboy-ar og veltum við því fyrir okkur hvort þessir aðilar væru settir á bannlista vegna einhverra sérstakra ástæðna en hingað til hafði okkur þótt afskaplega gaman að tjútta með fyrrgreindu liði. Partýið varð þó heldur endasleppt því barþjónninn neyddist til að loka snemma vegna eigin þreytu og þynnku og má því segja að local liðið og ladyboy-arnir misstu ekki af miklu.

Daginn eftir þakpartýið röltum við um borgina, skoðuðum eina aðal Moskuna í Malasíu, sem við máttum reyndar ekki fara inn í því fyrir utan stóð skilti sem bannaði „non-muslim tourists“ aðgang. Við grétum það nú ekki og löbbuðum í staðinn í einn af stærstu grasagörðunum í Kuala Lumpur, Lake Gardens. Þar mátti finna marga minni garða, þar á meðal dádýragarð, orkídeugarð, fuglagarð og fiðrildagarð. María og Steinar fóru í fiðrildagarðinn en Áslaug og Eva tímdu ekki að borga heilar 500 krónur í aðgangseyri og ákváðu í staðinn að rölta um svæðið og skoða grasagarðinn betur. Hann reyndist vera mjög fallegur með fossum, stórum tjörnum og runnum sem voru í laginu eins og risaeðlur. Þegar María og Steinar voru búin að fá sig fullsödd af fiðrildum sameinaðist hópurinn á ný og hófst leit af National monument, en það var reist til minningar um þá sem létust í frelsisbaráttu Malasíu. Eftir allt of langa leit fannst það og olli nokkrum vonbrigðum, enda bara enn önnur styttan.

Planið var að fara upp í Kuala Lumpur Tower til að sjá 360° útsýni yfir borgina en á leið okkar þangað byrjaði að rigna eins og hellt væri úr fötu og ákváðum við því að sleppa turninum þar sem útsýnið var orðið lítið sem ekkert. Í staðinn flúðum við inn á næsta markað til að finna skýli og biðum þar af okkur mesta skúrinn. Markaðurinn reyndist þó ekki vera mjög gott skýli þar sem hann var ekki lengi að breytast í hálfgert flóðasvæði og þurftum við því að rifja upp gamla “vaðtakta” frá Kambódíu.

Líkt og áður hefur komið fram voru hostelin okkar í Chinatown en þar sprettur upp stór og þröngur markaður á hverjum degi sem gaman er að skoða. Við syntum í gegnum mannhafið og komum við á þéttskipuðum básum sem seldu allt frá matvöru til “Chanel” veskja. Við fórum á markaðinn með eitt markmið í huga en það var: “Mission USB lyklakaup fyrir Áslaugu”. Eftir dálitla leit var köfnunartilfinningin og innilokunarkenndin orðin það mikil að við drifum okkur út úr markaðsgeðveikinni án þess að ná markmiðinu. Við rákumst þó á litla raftækjabúð/apótek í nágrenninu en þar fann Áslaug 32 GB gylltan og krúttlegan kubb. Steinar tölvugúrú varaði hana við að kaupa tölvuvörur frá óþekktum framleiðanda en eftir miklar vangaveltur ákváð hún að hunsa ráðin og fjárfesta í gripnum. Glöð í bragði og ánægð með þau miklu reyfarakaup sem hún hafði gert fyrr um daginn byrjaði hún að hlaða á kubbinn en þá kom babb í bátinn. Hann hafði 0 GB geymslurými og því algjörlega ónothæfur. Eldsnemma morgunninn eftir fór Áslaug því bálreið í búðina og tilbúin að segja sölumanninnum til syndanna en hún kom að tómu búi þar sem búðin reyndist vera lokuð og læst og opnaði ekki fyrr en nokkrum tímum seinna. Við þurftum þó að ná flugi og þótti okkur það örlítið mikilvægara en að öskra og æpa á malasískan svindlara. Áslaug þurfti því að sætta sig við að hafa keypt köttinn í sekknum og notar hún þennan rándýra minnislykil sem lyklakippu í dag.

Þrátt fyrir að hafa einungis stoppað í tvo daga í Kuala Lumpur fannst okkur það nóg til að skoða það helsta í borginni og vorum orðin spennt að halda áfram á næsta áfangastað, Singapore!

Leave a Reply