Kuala Lumpur

Við komum til Kuala Lumpur í tvennu lagi en María og Steinar ákváðu að best væri að ferðast eins og konungsborið fólk og fjárfestu í flugmiða á meðan Áslaug og Eva stunduðu lífið eins og sótsvartur almúginn og keyptu rútumiða. Flugferðin reyndist þó ekki vera jafn glamúros og parið hafði ímyndað sér þar sem flugtíminn var styttri en bílferð milli Kringlu og Smáralindar sem þýddi að allt þurfti að gerast á methraða. Þegar slökkt var á sætisólaljósunum eftir flugtak þutu flugþjónarnir af stað og byrjuðu að láta farþegana fá flugmatinn góða. Þegar þeir áttu nokkrar sætaraðir eftir var kveikt aftur á ljósunum þar sem komið var að lendingu. Matnum var því „hent“ í síðustu farþegana og þurftu María og Steinar, sem svo heppilega sátu aftarlega í vélinni, að gúffa matinn í sig um leið og þau spenntu sætisólarnar, settu sætin og borðin í uppretta stöðu og drógu upp gluggahlífarnar. Þegar þau lentu í Kuala Lumpur fóru þau beinustu leið í Chinatown þar sem þau höfðu bókað herbergi yfir nóttina. Það reyndist frekar ósmekklegt, lítið og gluggalaust, en þau létu sig hafa það eins og góðum bakpokaferðalöngum sæmir. Þau urðu þó fljótt vör við þykkan reyk sem kom út úr einu herberginu og smeygði sér inn um króka og kima hostelsins í tíma og ótíma. Þessi sýn benti til þess að síðhærðu, dredda nágrannarnir væru að reykja kannabis í gluggalausa herberginu sínu. Þeir virtust svo hafa fengið þá stórgóðu hugmynd að setja viftuna á fullt og blása þannig sönnunargagninu í burtu. Það hafði þó ekki betri áhrif en þau að reykurinn feyktist yfir ganginn og beint inn um loftræstiop litla herbergisins á móti sem tilheyrði Maríu og Steinari. Það þarf varla að segja frá því að ónefndur aðili ræddi við yfirmann hostelsins sem gerði það að verkum að reykurinn varð ekki jafn tíður og parið komst hjá óumbeðinni vímu.

Ferðalag Áslaugar og Evu var þó af öndverðum mæli þar sem rútuferðin var eins og í slow motion og tók heilar 23 klukkustundir og innihélt ofvirka loftkælingu, rútuskipti, rölt yfir landamærin með hafurtaskið á bakinu og gegnumlýsingu á bakpokunum þar sem enginn sat við gegnumlýsingarvélina. Þær rúlluðu svo inn í Kuala Lumpur um miðja nótt og ráfuðu um Chinatown, ásamt nýjum ferðafélaga, í leit að gistingu. Eftir að hafa athugað með nokkur hostel sem reyndust vera fullbókuð kom hávaxinn, ofurgrannur og undarlega útlítandi karl á vespu til þeirra og sagðist eiga laus herbergi á hostelinu sínu. Ferðalangarnir þrír ákváðu að elta kauða og viti menn, hann sagði satt. Hostelið var þó ekkert til að hrópa húrra fyrir, herbergin voru á við gluggalausar geymslur og á efstu hæðinni dvaldi ölvaður, ástsjúkur Japani sem hélt vöku fyrir fólki. Hann var frekar furðulegur fýr, virtist ekki eiga boli eða skyrtur og tók japönsk bardagastökk í tíma og ótíma, líklega í þeirri von um að heilla stúlkurnar á svæðinu. Gistingin var þó ódýr og erfitt var að gera miklar kröfur um miðja nótt þannig að ákveðið var að flytja inn. Dömurnar gátu þó ekki byrjað dvölina á því að slappa af því stuttu eftir að komið var á hostelið komst ferðafélagi þeirra að því að hann hafði týnt veskinu sínu, sem innihélt alla peningana hans og kreditkort. Það þýddi því ekki annað en að allir fóru aftur út á skuggalegu götuna til að leita, en hún var nú orðin full af fólki sem var að selja „stolen goods“. Þrátt fyrir ítarlega leit fannst veskið þó ekki.

Við vorum stödd í Kuala Lumpur um mánaðamótin október-nóvember og jólaundirbúningur íbúa var bersýnilega farinn af stað. Okkur þótti þó frekar undarlegt að sjá jólatré, jólaskreytingar og jólasveina á víð og dreif um borgina í ljósi þess að Malasía er ríki múslima. Kuala Lumpur er þó fjölmenningarsamfélag sem skýrir eflaust þenna jólafíling sem var í borginni.  Við fjögur vorum svo sem ekki komin í mikið jólaskap en það gæti skýrst af því að úti var 30° hiti og við klædd í stuttbuxur og bol sem er ekki beint jólalegasti klæðnaðurinn í okkar augum. Það var þó gaman að upplifa jólastemninguna á þessum stað sem er svo ótrúlega ólíkur heimahögum.

Helsta afþreying okkar í borginni innihélt Tvíburaturnana (Petronas Towers) sjálfa, helstu kennileiti Kuala Lumpur. Turnarnir eru 88 hæða ferlíki, 378,6 metrar á hæð (451,9 metrar ef loftnetin eru talin með) og á árunum 1998 til 2004 vermdu þeir topp sætið í keppninni „hæsta bygging heims“. Þessa turna heimsóttum við þó nokkrum sinnum þessa fáu daga sem við eyddum í borginni og skoðuðum þá frá öllum sjónarhornum og í alls konar birtu. Inni í öðrum turninum var svo risastór, nokkurra hæða verslunarmiðstöð og var ömurlegt að geta ekki dottið í verslunargírinn og fyllt heilu gámana af glingri og gúdderíi til að senda heim – eins og þið gerið ykkur líklega grein fyrir þá þótti Steinari það þó erfiðast ;)

Okkur tókst að labba í gegnum verslunarmiðstöðina án þess að eyða aleigunni og enduðum á neðstu hæðinni þar sem við skelltum okkur á flott sædýrasafn. Þar skoðuðum við pýrenafiska, héldum á krossfiskum, klöppuðum afar smáum hákörlum og fórum á færibandi í gegnum risastórt fiskabúr með sæskjaldbökum, hákörlum og fleiri sjávardýrum syndandi allt í kring og fyrir ofan okkur. Reyndar máttum við sem vorum í flip-flop sandölum ekki vera á færibandinu sjálfu, heldur áttum við að labba meðfram því. Þar sem við höfum þó alltaf þótt vera ágætis uppreisnarseggir og vegna þess að við töldum litlar líkur á að við færum okkur að voða í sandölunum hunsuðum við þá reglu og rúlluðum nokkrar ferðir í gegnum fiskabúrið.

  

Þrátt fyrir að múslimar séu ekki þekktir fyrir að drekka mikið áfengi var þó hægt að fjárfesta í ýmsum drykkjum hér og þar í borginni. Við sáum furðulega auglýsingu um partý á þaki hostelsins sem María og Steinar voru á og ákváðum að kíkja þangað. Það sem vakti sérstaka athygli okkar var að tekið var fram að einungis útlendingar væru velkomnir í partýið, ekkert local fólk og engir ladyboy-ar og veltum við því fyrir okkur hvort þessir aðilar væru settir á bannlista vegna einhverra sérstakra ástæðna en hingað til hafði okkur þótt afskaplega gaman að tjútta með fyrrgreindu liði. Partýið varð þó heldur endasleppt því barþjónninn neyddist til að loka snemma vegna eigin þreytu og þynnku og má því segja að local liðið og ladyboy-arnir misstu ekki af miklu.

Daginn eftir þakpartýið röltum við um borgina, skoðuðum eina aðal Moskuna í Malasíu, sem við máttum reyndar ekki fara inn í því fyrir utan stóð skilti sem bannaði „non-muslim tourists“ aðgang. Við grétum það nú ekki og löbbuðum í staðinn í einn af stærstu grasagörðunum í Kuala Lumpur, Lake Gardens. Þar mátti finna marga minni garða, þar á meðal dádýragarð, orkídeugarð, fuglagarð og fiðrildagarð. María og Steinar fóru í fiðrildagarðinn en Áslaug og Eva tímdu ekki að borga heilar 500 krónur í aðgangseyri og ákváðu í staðinn að rölta um svæðið og skoða grasagarðinn betur. Hann reyndist vera mjög fallegur með fossum, stórum tjörnum og runnum sem voru í laginu eins og risaeðlur. Þegar María og Steinar voru búin að fá sig fullsödd af fiðrildum sameinaðist hópurinn á ný og hófst leit af National monument, en það var reist til minningar um þá sem létust í frelsisbaráttu Malasíu. Eftir allt of langa leit fannst það og olli nokkrum vonbrigðum, enda bara enn önnur styttan.

Planið var að fara upp í Kuala Lumpur Tower til að sjá 360° útsýni yfir borgina en á leið okkar þangað byrjaði að rigna eins og hellt væri úr fötu og ákváðum við því að sleppa turninum þar sem útsýnið var orðið lítið sem ekkert. Í staðinn flúðum við inn á næsta markað til að finna skýli og biðum þar af okkur mesta skúrinn. Markaðurinn reyndist þó ekki vera mjög gott skýli þar sem hann var ekki lengi að breytast í hálfgert flóðasvæði og þurftum við því að rifja upp gamla “vaðtakta” frá Kambódíu.

Líkt og áður hefur komið fram voru hostelin okkar í Chinatown en þar sprettur upp stór og þröngur markaður á hverjum degi sem gaman er að skoða. Við syntum í gegnum mannhafið og komum við á þéttskipuðum básum sem seldu allt frá matvöru til “Chanel” veskja. Við fórum á markaðinn með eitt markmið í huga en það var: “Mission USB lyklakaup fyrir Áslaugu”. Eftir dálitla leit var köfnunartilfinningin og innilokunarkenndin orðin það mikil að við drifum okkur út úr markaðsgeðveikinni án þess að ná markmiðinu. Við rákumst þó á litla raftækjabúð/apótek í nágrenninu en þar fann Áslaug 32 GB gylltan og krúttlegan kubb. Steinar tölvugúrú varaði hana við að kaupa tölvuvörur frá óþekktum framleiðanda en eftir miklar vangaveltur ákváð hún að hunsa ráðin og fjárfesta í gripnum. Glöð í bragði og ánægð með þau miklu reyfarakaup sem hún hafði gert fyrr um daginn byrjaði hún að hlaða á kubbinn en þá kom babb í bátinn. Hann hafði 0 GB geymslurými og því algjörlega ónothæfur. Eldsnemma morgunninn eftir fór Áslaug því bálreið í búðina og tilbúin að segja sölumanninnum til syndanna en hún kom að tómu búi þar sem búðin reyndist vera lokuð og læst og opnaði ekki fyrr en nokkrum tímum seinna. Við þurftum þó að ná flugi og þótti okkur það örlítið mikilvægara en að öskra og æpa á malasískan svindlara. Áslaug þurfti því að sætta sig við að hafa keypt köttinn í sekknum og notar hún þennan rándýra minnislykil sem lyklakippu í dag.

Þrátt fyrir að hafa einungis stoppað í tvo daga í Kuala Lumpur fannst okkur það nóg til að skoða það helsta í borginni og vorum orðin spennt að halda áfram á næsta áfangastað, Singapore!

Leave a Reply

Your email address will not be published.

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>