Jæja þá komum við að fyrstu lestarferðinni á Indlandi en við „hlökkuðum“ mikið til hennar. Pöntunarkerfið raðaði okkur vítt og breitt um vagninn þannig ad við deildum klefum með misundarlegum Indverjum. Þar ber helst að nefna manninn sem hraut í rúminu hennar Evu þegar við komum um borð. Þegar honum var beint á að þetta væri alls ekki hans rúm smeygði hann sér einfaldlega upp í „king size“ rúm vinar síns á hæðinni fyrir neðan og hélt áfram að hrjóta þar. Indverjinn sem var í rúminu við hliðina á Maríu var einnig kynlegur kvistur. Reglulega komu menn sem buðu ýmislegt matarkyns til sölu, s.s. omilettu og kaffi en hann verslaði hvern einasta rétt og ropaði hátt og snjallt eftir hverja máltíð. Þegar María vaknaði um morguninn var hann að hugleiða með tilheyrandi öndunaræfingum, hummi og handahreyfingum. Klósettið vakti einnig mikla lukku. Við okkur blöstu lestarteinarnir í gegnum litla holu í gólfinu og hlandsaurþefurinn fyllti vit okkar svo lá við uppköstum og öðrum ófögnuði. María fékk nett taugaáfall þegar hún festist inni á ógeðisklósettinu og var farin að íhuga hvort hún kæmist út um holuna. Eftir þessa hræðilegu lífsreynslu var gott að hafa Evu sálfræðing með í för.

 Pílagrímar og ferðamenn flykkjast til Amritsar til að sjá Gyllta hofið og vorum við þar engin undantekning en við skoðuðum það nokkrum sinnum í ýmiss konar birtu. Gyllta hofið er heilagasti staður Síka og til að komast inn þarf maður að fara úr skónum, thvo faeturnar og hylja hárið. Fólk baðar sig og drekkur heilaga vatnið umhverfis hofið en thad telur ad med thvi muni sal theirra blessast. Við erum nokkuð viss um að ef heilbrigðiseftirlitið á Íslandi kæmist í þettta vatn yrði þessi athöfn bönnuð af heilsufarsástæðum. Við erum sammála um að hofið sé með því fallegasta sem við höfum séð og var friðsældin þar inni kærkomin eftir tryllinginn sem við höfðum upplifað síðustu daga á götum Indlands. Líkt og venjulega vöktum við mikla athygli en það toppaði þó ekkert klikkuðu konuna sem elti okkur eins og skugginn og endaði á því að leggja álög á Steinar og stökkva urrandi á Áslaugu þegar verðirnir ætluðu að halda henni frá okkur. 

Á hverjum degi rétt fyrir sólsetur er athöfn á landamærum Indlands og Pakistans þar sem landamærunum er lokað og fánarnir dregnir af húni. Við lögðum upp í smá ferð og ákvaðum að bera þessa athöfn augum en hún var athyglisverð að ýmsu leiti en fyrst og fremst undarleg. Mikill fjöldi Indverja og Pakistana, handan landamæranna, var þarna samankominn og virtist tryllingslega spenntur fyrir þessu öllu saman, m.a. fyrir því að hlaupa með indverska fánann og sjá dans landamæravarðanna sem líkist „Skóm dauðans“ úr Fóstbræðrum óþægilega mikið. Við fengum VIP sæti í sérstakri útlendingastúku en hún var næst landamærunum sjálfum og skemmtum við okkur konunglega.    Mannlífið í Amritsar var virkilega skemmtilegt og flest allir mjög vinalegir. Við gengum inn í bæinn þar sem ferðamenn voru hvergi sjáanlegir og römbuðum m.a. á skrúðgöngu leidda af skreyttum fíl og honum fylgdu bleikspreyjaðir karlmenn. Fljótt á litið virtist þetta vera gay-pride ganga en eftir að hafa rætt við innfædda komumst við að því að hún væri af trúarlegum toga eins og við var að búast.  

            Eini mínusinn við Amritsar var frekar ósmekklegt hostel. Það leit ágætlega út við fyrstu sýn og byrjuðum við að þvo öll fötin okkar og hengja þau á þvottasnúrur þvers og kruss um herbergin. Við vorum þó ekki lengi í paradís því fljótlega blossaði fúkkalyktin upp og við tókum eftir myglu á veggjunum. Nú lykta fötin okkar eins.

 Eftir skemmtilega dvöl í Amritsar beið okkur önnur næturlest til Mathura sem er borg nálægt Agra.

Að lokum viljum við koma því á framfæri að Áslaug hefur hlotið nýtt nafn, en það mun vera Hofslaug. Tímabundin sjúkdómsgreining er hofsýki á háu stigi og íhugum við að senda hana í meðferð á Hofsósi strax við heimkomu.