Eftir vikulangt húsbílalíf var kominn tími til að bruna inn í Sydney til að taka á móti Hauki, kærasta Áslaugar, og skila Kára okkar á bílaleiguna. Það gekk nú ekki betur en svo að við festumst í þvílíkri umferðateppu og siluðumst í átt að flugvellinum á lúsarhraða og greyið Haukur þurfti að hýrast á flugvellinum í meira en tvo tíma á meðan á þessu stóð. Ekki beinlínis glæsilegar móttökur sem hann fékk eftir ferðalag yfir hálfan hnöttinn. Okkur var þó fljótt fyrirgefið og skunduðum við inn í borgina til að skoða Darling Harbour og fá okkur í gogginn.

Þrátt fyrir að vera í Sydney í byrjun desember, og þar af leiðandi á sumartíma hjá þeim Down Under, þá fengum við að heyra frá innfæddum að það væri óvenju kalt miðað við árstíma. Við fundum vel fyrir því og áttum frekar erfitt með að aðlagast þessu “íslenska” veðri eftir þriggja mánaða dvöl í hitanum í Asíu og norðar í Ástralíu. Ekki bætti heldur úr skák að við vorum með bakpoka fulla af sumarklæðnaði og gátum því erfiðlega klætt kuldann af okkur.

Vegna smá skipulagsklúðurs endaði hópurinn á sitthvoru hostelinu í Sydney. Steinar, María og Eva höfðu bókað sig á ágætis hostel í göngufæri við miðbæinn en Haukur og Áslaug á frekar vafasömu hosteli í mesta djamm-og vændiskonuhverfi Sydney, Kings Cross. Þar deildu þau herbergi með tveimur drukknum Lettum sem unnu sem iðnaðarmenn rétt fyrir utan Sydney og komu iðulega um helgar á hostelið til að liggja í bjórdrykkju og fangi fagurra meyja. Semsagt mjög rómantískt setting fyrir Áslaugu og Hauk eftir þriggja mánaða aðskilnað.

Þegar hópurinn sameinaðist á ný skoðuðum við Óperuhúsið, sem stóð algjörlega undir væntingum, og röltum um höfnina. Þrátt fyrir kuldann var mikið mannlíf við höfnina en meðfram henni voru ótal barir og veitingastaðir og skemmtileg stemning þar sem fólk gæddi sér á eftirvinnudrykk. Við kíktum líka á lítinn kvöldmarkað í the Rocks og fengum okkur götumat og bjór á þýskum bar þar sem starfsfólkið klæddist lederhosen og öllum tilheyrandi októberfest klæðnaði.

Við tókum næsta dag snemma þar sem við vorum búin að bóka ferð í vínsmökkun í Hunter Valley, rétt norðan við Sydney. Þar heimsóttum við nokkrar vínekrur sem framleiða gæðavín í litlu magni og fengum að smakka á þeim. Við fórum á fjóra mismunandi staði og kynntumst búskaparháttum í kringum vínframleiðsluna. Í sumum tilfellum hittum við bændurna sjálfa sem kynntu fyrir okkur vínin og slúðruðu um nágrannana. Á einni ekrunni fengum við nokkur mjög sérstök, en jafnframt góð vín frá fyrrum efnafræðingi sem hafði lagt sloppinn á hilluna og gerst vínbóndi. Á næsta stað þar á eftir fengum við að vita að sá sem við höfðum hitt áður væri enginn víngerðarmaður heldur bara góður að láta tölvuna sína blanda skrýtin vín, auk þess sem hann væri alræmdur fyrir að daðra ótæpilega við ljóshærðar konur á fertugsaldri sem kæmu í vínsmökkun hjá honum. Hrepparígurinn tíðkast greinilega víða.

Eins og áður sagði vorum við fremur óheppin með veður í Sydney. Steininn tók þó úr þegar við ákváðum að ganga á milli Bondi strandarinnar og Coogee standarinnar. Steinari, Maríu og Evu leist ekki á blikuna, slaufuðu göngunni og fundu sér hlýja verslunarmiðstöð í staðinn. Áslaug og Haukur hins vegar örkuðu af stað en Haukur hafði fengið ábendingu hjá vinnufélaga um að þetta væri falleg og skemmtileg gönguleið, sem hún og var. Þau náðu meðal annars nokkrum fínum myndum á leiðinni af sjóbarinni og klettóttri strandlengjunni. Þau gerðu hins vegar ekki ráð fyrir slagveðursrigningu eins og hún gerist best uppi á Íslandi á haustin. Það hefði í sjálfu sér verið í góðu lagi hefði útbúnaðurinn verið eftir því en svo var þó ekki og því voru þau orðin ansi veðruð og blaut þegar þau loksins komumst í strætó við Coogee ströndina.

Eftir nokkurra daga dvöl í Sydney var kominn tími á að setjast upp í lest og bruna til Melbourne. Við komum til borgarinnar rétt í þann mund sem hún var að vakna á mánudagsmorgni í björtu og fallegu veðri. Við skárum okkur eilítið úr jakkafataklædda fjöldanum með bakpokana okkar og í stuttbuxum, úfin og mygluð eftir takmarkaðan svefn í næturlestinni frá Sydney. Okkur leist strax vel á borgina sem virtist hreinlegri og fallegri en Sydney. Þennan fyrsta dag skoðuðum við Federation Square, tókum ókeypis sporvagn í kringum miðbæinn og um kvöldið fórum við niður að sjónum í St. Kilda hverfinu í þeirri von að sjá mörgæsir. Þar átti að sögn að vera mörgæsanýlenda sem áhugavert væri að skoða í ljósaskiptunum þegar mörgæsirnar kæmu að landi eftir að hafa eytt deginum við fæðuleit úti á hafi. Eftir að hafa norpað ásamt nokkrum tugum annara áhugasamra túrista með mundaðar myndavélar í kaldri nepju í tvo klukkutíma birtist loksins ein vesæl mörgæs við skerjagarðinn og skaut sér á nokkrum sekúndum inn á milli steinanna. Vissulega svolítið antíklæmax en eiginlega vorum við mest fegin að geta þá með góðri samvisku komið okkur í burtu og inn á næsta bar í heitan drykk.

Eitt af aðal markmiðum Evu á meðan á Melbourne dvölinni stóð var að komast í Neighbours túr, en óhætt er að segja að Eva hafi verið einn dyggasti aðdáandi Nágranna á Íslandi á árum áður. Restin af hópnum var ekki jafn vel inni í þessari sápuóperu en fannst samt áhugavert að skella sér í túrinn og kynnast þessum vinsælu þáttum betur á bak við tjöldin. En fyrir þá sem ekki vita þá hafa þeir verið á skjánum í hátt í 30 ár, sýndir í yfir 50 löndum og eru seríurnar orðnar hvorki meira né minna en 29 talsins. Þættirnir eru teknir upp í myndveri í úthverfi Melbourne og útiatriðin í nálægri húsagötu. Ferðin reyndist vera hin besta skemmtun þar sem við vorum keyrð á milli tökusvæða í sérmerktri Nágrannarútu með þrælskemmtilegan leiðsögumann sem þuldi upp ótrúlegustu staðreyndir úr sögu þáttanna. Spennan náði svo hámarki þegar við fengum að hitta einn af leikurum þáttanna, Scott Major sem leikur Lucas Fitzgerald. Ekkert okkar kannaðist þó við þennan mann, ekki einu sinni Neighbours aðdándinn hún Eva þar sem leiðir hennar og þáttarins skildu áður en Lucas kom til sögu. Það er skondið frá því að segja að áður en Scott landaði þessu hlutverki hafði hann leikið stuttlega í þáttunum árið 1993, en þá sem önnur persona, Darren Stark. Eftir að hafa kynnst stjörnunni betur og fengið mynd og eiginhandaráritun var stefnan sett á sjálfa Ramsey Street en þar fengum við að rölta um og virða fyrir okkur hús aðalpersónanna. Leiðsögumaðurinn vippaði svo fram tveimur götuskiltum úr skottinu og við rifumst um að pósa með þau fyrir framan húsin.

Ramsay Street heitir reyndar Pin Oak Court í alvörunni og býr fólk í öllum húsunum nema einu, en það tilheyrir framleiðslufyrirtækinu. Okkur þótti heldur merkilegt að hægt væri að taka upp heilu seríurnar af sápuóperu í íbúðargötu þar sem fólk byggi að staðaldri. Ótrúlegt en satt virðist þetta ekki vera neinum til trafala en upptökum er víst háttað þannig að sem flestar útiseríur eru teknar í einu og þeim svo skipt niður á þættina. Íbúar götunnar fá svo upplýsingar um hvenær tökur verða og þurfa þá að leggja bílum sínum annars staðar, draga fyrir gluggana og halda sig frá götunni eða vera innan dyra. Þeim er svo launað ríkilega fyrir afnotin þannig að allir eru sáttir.

Um kvöldið ákváðum við að tríta okkur aðeins og splæsa í bjór og kengúrusteik, sem var algjört lostæti. Í Ástralíu er svo mikið af kengúrum að þær eru hálfgerð plága og sporðrenndum við því þessu einkennisdýri landsins með góðri samvisku.

Daginn eftir skelltu Haukur og Áslaug sér í dagsferð sem endaði á Philip Island sem er skammt utan við Melbourne og fræg fyrir samskonar mörgæsir og við sáum við St Kilda höfnina. Þar sem mörgæsirnar láta aðeins sjá sig í skamma stund í ljósaskiptunum var deginum eitt í að skoða ýmis önnur áströlsk dýr, t.d. kóalabirni og emúa. Þau kynntumst líka áströlskum búskaparháttum á bóndabýli þar sem bóndinn reyndist vera með öll verk á hreinu. Hann smalaði kindum og kalkúnum með þrautþjálfuðum smalahundi og rúði stærðarinnar rollu á nokkrum sekúndum. Toppaði þetta svo með því að bjóða upp á kennslu í búmmerang kasti.
Þegar loks var komið undir kvöld á Philip Island bjuggust þau ekki við neinni flugeldasýningu eftir vonbrigðin við St. Kilda. Nóg var hins vegar gert úr þessu. Nokkur þúsund gestir voru mættir á svæðið og stærðarinnar miðstöð með alls konar upplýsingum og afþreyingu tengdum mörgæsunum hafði verið reist til að þjónusta iðnaðinn í kringum þetta. Í mestu rólegheitum keyptum þau sér popp og biðu þess að klukkan nálgaðist tímann sem mörgæsirnar höfðu látið sjá sig kvöldið áður. Ætlunin var ekki að vinna nein verðlaun þetta kvöldið fyrir að þrauka sem lengst úti kaldri hafgolunni blásandi beint frá Suðurskautslandinu. Þegar klukkan nálgaðist tylltu þau sér framarlega í þar til gerðri áhorfendastúku og biðu þess sem verða vildi. Litlu mörgæsirnar létu sjá sig þremur mínútum seinna en deginum á undan og tóku hikandi að fikra sig upp ströndina. Þær safnast saman í sjónum rétt utan við ströndina eftir að hafa verið allan daginn að safna fæðu og fara saman í hópum á land í holurnar sínar til að minnka líkurnar á að verða rándýrum að bráð. Þær eru mjög varar um sig áður en hlaupið er af stað stuttan spölinn yfir sandinn. Í þetta skiptið stungu þær sér hvað eftir annað aftur til sunds þegar mávarnir gerðu sér að leik að stinga sér niður í átt að þeim. Loks stóðu þær upp í flæðarmálinu nokkrar saman og biðu uns sú kjarkmesta tók af skarið og hljóp af stað. Þá fylgdu hinar á eftir á harðahlaupum við mikinn fögnuð áhorfenda. Á landi urðu svo fagnaðarfundir þegar mörgæsirnar fundu holurnar sínar þar sem makinn og ungarnar tóku á móti fyrirvinnunni þann daginn með því að stinga innilega að henni nefinu.

Eva, María og Steinar eyddu síðasta Ástralíudeginum í hjarta Melbourne. Þar gengu þau um borgina, fóru á skemmtilegan markað og skoðuðu safnið Old Melbourne Gaol, sem var starfrækt sem fangelsi á árunum 1845 til 1924. Þar sátu margir af alræmdustu glæpamönnum Ástralíu inni og endaði fjöldi þeirra jafnframt ævi sína þar inni. Alls voru 133 einstaklingar hengdir í fangelsinu og var Ned Kelly án efa þekktastur af þeim.

Old Melbourne Gaol er á þremur hæðum og þar má sjá ýmsa hluti eins og ljósmyndir af föngunum, bækur með nöfnum fanganna og upplýsingum um þá glæpi sem þeir frömdu, ólíkar gerðir fangaklefa, hengingartækið sjálft og svokallaðar dauðagrímur (death masks) en það eru gips eða vax eftirmyndir sem voru teknar af andlitum fanganna eftir að þeir voru teknir af lífi.

Við vorum mjög ánægð með þessar þrjár vikur sem við eyddum í Ástralíu enda náðum við að sjá og upplifa ótal staði í þessu annars feikistóra landi. Næst lá leiðin til nágrannalandsins Nýja Sjálands þar sem stefnan var að eyða viku á Norðureyjunni, Meira um það síðar!

Áður en við lögðum af stað í þetta skemmtilega ferðalag okkar tókum við þá ákvörðun að leigja húsbíl og keyra austurströnd Ástralíu eins og hún leggur sig. Þrátt fyrir að vera meðvituð um stærð landsins gerðum við okkur í raun og veru ekki grein fyrir hversu gríðarmiklar vegalengdirnar eru þarna og vanmátum þar af leiðandi þann tíma sem við þyrftum í slíkt roadtrip. Við sáum því fram á að þurfa að keyra dag og nótt með stoppum sem jöfnuðust aðeins á við pissustopp til að halda áætlun. Við tókuð því þá erfiðu ákvörðun að slaufa hluta austurstrandarinnar og bókuðum flug til Brisbane frá Cairns. Þar sem Ástralíuför okkar hófst í Brisbane fannst okkur ekkert vit í að stoppa þar í annað sinn og hoppuðum því beint upp í lest við lendingu sem flutti okkur til Gullnu strandarinnar, nánar tiltekið til Surfers Paradise. Líkt og nafn svæðisins bendir til er þetta paradís brimbrettakappans og má sjá gullnar strendur eins langt og augað eygir. Surfers Paradise er jafnframt einn vinsælasti ferðamannastaður Ástralíu og fylkist fólk þangað hvaðanæva úr heiminum. Við bjuggust því við lífi og fjöri en enginn hefði þó getað undirbúið okkur fyrir það sem koma skyldi. Bærinn var troðfullur af áströlskum unglingum, eða „schoolies“, sem voru að fagna sumarfríinu sínu með margra daga djammsessioni (nokkurs konar spring break Ástralíu). Krakkarnir höfðu bókstaflega yfirtekið bæinn og uppbókað alla gistingu á svæðinu. Við gengum því milli hostela, gistiheimilla og hótela, með búslóðina á bakinu, í leit að herbergi í dágóðan tíma. Loks römbuðum við á hostel sem hafði sett aldurstakmark og tók því ekki við schoolies (okkur gamlingjunum til lukku) og vorum við svo heppin að fá þar inni. Þar var fjölmennasta dormið sem við höfðum gist í hingað til og innihélt það heilar 10 kojur, rúmpláss fyrir 20 manns, takk kærlega fyrir.

Við stoppuðum frekar stutt í Surfers Paradise en náðum þó að skoða bæinn, kíkja á ströndina og fara í bíó. Við eyddum líka töluverðum tíma í að finna hentugan húsbíl, sem kostaði ekki aðra höndina af okkur öllum. Það hófst að lokum og bókuðum við einn flottan frá fyrirtækinu Britz og sóttum hann í grennd við Byron Bay daginn eftir. Bíllinn var skírður Kári og átti hann eftir að vera heimili okkar næstu vikuna.

Það væri lýgi að segja að við höfum öll verið sultuslök þegar við beygðum Kára út af plani bílaleigunnar. Allt í einu vorum við stödd í húsbílaflykki, hinu megin á hnettinum og þurftum að fara að keyra öfugu megin á veginum. Sem betur fer var bíllinn sjálfskiptur og gat bílstjórinn því einbeitt sér að því að halda sér á réttum vegarhelmingi í stað þess að þurfa að vera að skipta á milli gíra í leiðinni. Aksturinn gekk eins og í sögu og það var ekki fyrr en við komum til Byron Bay að þessir undarlegu aksturshættir Ástrala fóru að segja til sín. Nú þurftum við að vera meðvituð um aðra bílstjóra, sem keyrðu einnig öfugu megin og komu því að okkur úr fáránlegum áttum, og við tölum nú ekki um hringtorgin! Að keyra öfugt inn í hringtorg og að keyra öfugt úr úr hringtorgi er hið undarlegasta mál. Aksturshættirnir vöndust þó fljótlega og má segja að við urðum öll svakalega sjóuð í því að keyra svona öfugt.

Við ákváðum að stoppa yfir nótt í Byron Bay og keyrðum spennt um bæinn til að finna hentugan stað til að leggja Kára. Fljótlega fóru að renna á okkur tvær grímur og fórum við að efast um þá stórgóðu hugmynd okkar að gista í húsbíl til að spara gistikostnað. Hvert sem við fórum mátti sjá skilti þar sem stóð „no camping“ og mátti sjá glitta í lögreglumenn hér og þar sem voru tilbúnir með skrifblokkirnar sínar og sektarmiðana. Við ákváðum því að rúlla í miðjan bæinn og borga okkur inn á tjaldstæði þessa fyrstu nótt. Verðið á plássinu jafnaðist þó á við gistingu á fimm stjörnu hóteli í Asíu og borguðum við með tárin í augunum. Við gátum þó huggað okkur við að við kæmumst þó í sturtu og að við þyrftum hvort eð er að komast í rafmagn til að hlaða bílinn.

Í Byron röltum við um bæinn sem var krúttlegur og skemmtilegur, grilluðum hamborgara og kynntumst furðulegum Áströlum á tjaldsvæðinu sem voru greinilega búnir að fá sér aðeins of mikið í litlu tána og höfðu þann furðulega kjæk að endurtaka alltaf síðasta orðið í setningunni þrisvar sinnum. Þeir sögðu okkur t.d. ofur steiktar sögur af svaðilförum sínum og enduðu frásögnina á „that was so funny, funny, funny“. Öðrum fylliraftinum leist mjög vel á Maríu og var hún svo heppin að fá bónorð stuttu eftir kynni þeirra. Hún afþakkaði þó pent og tók ekki þá afdrifaríku ákvörðun að verða eftir á tjaldstæðinu í Byron.

Fyrsta nóttin í Kára gekk vonum framar og sváfu allir sínu værasta alla nóttina og meira að segja aðeins lengur en ætlunin var. Þegar tvær mínútur voru í að við ættum að vera farin út af tjaldstæðinu (eða eiga á hættu að vera rukkuð fyrir aðra rándýra nótt) sáum við áttfættan og loðinn laumufarþega skjóta sér inn í bílinn. Engum líkaði vel við nýjasta farþegann en þar sem tíminn var að renna út neyddumst við til að fara inn í bílinn og keyra honum út fyrir hliðið. Við vorum ekki fyrr komin út fyrir hliðið þegar við stukkum öll út, eipandi af hrolli. Köngulóinni var svo ýtt út með mjög löngu priki og héldum við för okkar áfram án hennar.

Við ákváðum að rúlla við hjá vitanum í Byron (Cape Byron Lighthouse) en hann stendur á austasta tanga Ástralíu. Vitinn stendur á kletti og gnæfir yfir umhverfi sitt sem er ótrúlega fallegt. Búið er að gera slóða umhverfis vitann og niður að sjó og var virkilega gaman að ganga þar um. Við klifruðum því niður einhverjar tröppur og hættum okkur út á kletti sem sjórinn skall á í þeim tilgangi að ná skemmtilegum myndum. Við fórum þó misvarlega og náði Steinar að slasa sig í klettunum við myndatökurnar. Hann gekk því um með blóðuga hendi þar til hjálpsöm kona dró plástur upp úr veskinu sínu og lappaði upp á drenginn.

Við höfðum kynnst nokkrum Áströlum á meðan dvöl okkar í Indónesíu stóð yfir og mælti einn þeirra með því að við myndum keyra að Minyon Falls í Nighcap þjóðgarðinum. Við ákváðum að taka ráðleggingum hans og brunuðum beinustu leið inn í landið á fund fossins. Kári naut sín á þjóðvegum landsins og komst alveg upp í 120 km/klst áður en hann fór að hristast og skjálfa. Við reyndum því að halda okkur innan hristihraða og flugum um vegi landsins syngjandi glöð. Við getum þó seint sagt að Kári hafi verið lítill og nettur og miðað við þá litlu bíla sem við erum vön að keyra á heimaslóðum fannst okkur eins og hann passaði bara rétt innan línanna á veginum. Það var þó ekki fyrr en við komum á minni vegi sem aksturinn fór að vera erfiður og við þurftum að leggja okkur öll fram við að fara okkur ekki að voða. Hluti leiðarinnar að Nighcap þjóðgarðinum er þröngur malarvegur og stukku hjörtu okkar beint niðrí brækurnar í hvert sinn sem við mættum bíl. Hvernig í ósköpunum átti feitur húsbíll að ná að mæta öðrum bíl á vegi sem leit út eins og einstefnuvegur í Reykjavík án þess að rekast á hann? Við komum okkur því upp mjög góðu systemi þar sem aðstoðarbílstjórinn hékk út um hliðargluggann og leiðbeindi aðalbílstjóranum í akstri. Aðstoðarbílstjórinn sá semsagt um að aðalbílstjórinn myndi keyra eins nálægt brúninni og hægt væri, án þess að velta bílnum niður brekkurnar sem voru að sjálfsögðu beggja vegna vegarins. Þetta system gekk frábærlega upp og komumst við allar leiðir okkar svona.

Við höfðum heyrt af helsta hippabæ Ástralíu, Nimbin, og gátum ekki með nokkru móti sleppt því að koma þar við. Nimbin hefur verið lýst sem „dóphöfuðborg Ástralíu“ og er hægt að kaupa cannabis, sem ræktað er á svæðinu, inni á kaffihúsum og úti á götu, fyrir opnum tjöldum. Við stóðum til að mynda fyrir framan búðaklasa þegar vel freðinn bæjarbúi gekk að okkur og bauð okkur að kaupa gras. Við afþökkuðum pent og hann labbaði í burtu. Nokkrum mínútum seinna kom kauði aftur og bauð okkur að gera sömu kostakaup. Við afþökkuðum aftur og hann labbaði aftur í burtu. Þegar hann birtist svo í þriðja sinn föttuðum við að hann var hreinlega búinn að gleyma því að hann væri búinn að bjóða okkur grasið og að þetta myndi líklega halda svona áfram næstu tímana. Við afþökkuðum því aftur og ákváðum að færa okkur um set til að flýja þessa gullfiskalegu atburðarrás.

Eins og búist var við er Nimbin mjög afslappaður bær og var gaman að ganga þar um og skoða öll litríku húsin og búðirnar sem voru svo skemmtilega öðruvísi en við höfum vanist.

Líkt og áður hefur komið fram var hægara sagt en gert að finna stað til að leggja húsbílnum yfir nóttu sem kostaði ekki nýru og lungu. Við stunduðum því það að rúnta um í myrkrinu og finna ótrúlegustu staði til að parkera honum. Einn af fyrstu stöðunum sem við lögðu Kára á yfir nóttu var á bílastæði við leikvöll sem staðsettur var rétt fyrir utan hverfi með fullt af hálfkláruðum húsum. Það var því lítið um að fólk væri á ferli og vorum við nokkuð viss um að við hefðum fundið góðan stað og að lögreglan myndi ekki banka upp á og reka okkur í burtu. Við sváfum værum blundi alla nóttina og vorum enn í fastasvefni þegar hróp og köll voru farin að ýta sér inn í draumaheim okkar. Fyrir utan bílinn var hópur kvenna, hoppandi og skoppandi í miðjum bootcamp tíma. Ferðalangarnir fjórir gátu ekki hugsað sér að láta sjá til sín og drógu því betur fyrir gluggatjöldin og fóru ekki fyrr en þessar íþróttahúsmæður voru horfnar til síns heima. Burt séð frá vakningarópunum völdum við frábæran stað til að parkera á þessa fyrstu nótt, Við leikvöllin voru úti sturtur og gátum við skolað af okkur mesta ferðarykið. Við tókum svo smá göngutúr út frá leikvellinum og römbuðum á ótrúlega fallega og mannlausa strönd sem kallast Sapphire Beach.

Eftir að hafa leikið okkur á Sapphire Beach, tekið myndir og séð höfrunga ákváðum við að keyra inn í næsta bæ, Coffs Harbour, til að fara á kameldýrabak á ströndinni þar. Eva hélt þó sínum nískuhætti áfram og ákvað að sleppa að skella sér á bak því hún hafði farið áður. Hún lét sér því duga að knúsa dýrin og taka myndir af knöpunum þremur sem skemmtu sér stórvel.

Næsti áfangastaður var Dorrigo þjóðgarðurinn sem er afar fallegur regnskógur sem frægur er fyrir fjölskrúðugt fuglalíf. Á leið okkar þangað skoðuðum við fossana Newell Falls, Sherrard Falls og Dangar Falls. Þjóðgarðurinn er víst afskaplega vinsæll hjá göngufólki og eru skemmtilegar gönguleiðir sem gerir fólki kleift að komast nær dýralífinu og leiðir það fram hjá nokkrum fossum. Við fórum ekki langt inn í skóginn en tókum stuttan hring og gengum yfir göngubrú sem gefur gott útsýni yfir garðinn.

Við vorum lítið búin að plana hvað við ætluðum að skoða í þessu vegahoppi okkar og ákváðum næsta áfangastað í raun um leið og við keyrðum frá þeim síðasta. Við rötuðum að sjálfsögðu ekki neitt og áttum það til að að enda á öðrum stað en við ætluðum upprunalega. Við studdumst við kort og ef við sáum eitthvað sem leit út fyrir að vera spennandi bær eða kennileiti keyrðum við beinustu leið þangað. Við lögðumst því ekki í rannsóknarvinnu né eyddum tíma í að meta hvort það væri góð ákvörðun að fara til  Newcastle þegar við sáum það nafn á kortinu. Við bara brunuðum af stað og trúðum ekki öðru en borgin væri stútfull af afþreyingu og náttúrufegurð. Við veðjuðum þó á rangan hest í þetta skiptið og enduðum í borg sem okkur þótti vera heldur ómerkileg. Lítið var um að vera og eyddum við óendanlega löngum tíma í að finna miðbæinn sem reyndist svo ekki vera til. Stoppið varð því stutt en við gáfum okkur þó tíma í að rúnta um borgina endilanga og skoða Bogey Hole sem er sjávarlaug sem er á heimsminjaskrá áður en við brunum aftur úr henni. Við ákváðum þó að fara ekki ofan í laugina í þetta skiptið og létum okkur duga að horfa bara á hana frá bakkanum.

Eftir stoppið í Newcastle áttum við í nokkrum vandræðum með að finna gististað. Við keyrðum út og suður í nokkra klukkutíma og villtumst m.a. inn í smábæ sem var yfirfulllur af kengúrum. Það var virkilega skrítið að sjá kengúrur hoppandi milli húsa og þar sem við sáum engar mannverur leið okkur dálítið eins og við værum í apocalypse mynd þar sem kengúrur væru búnar að ná yfirráðum. Augljóslega enduðum við ekki á að gista í þessum bæ heldur fundum við bílastæði við lestarstöð sem uppfyllti allar okkar kröfur. Aðrir staðir sem við lögðum honum Kára á yfir nóttu á voru bílastæði við skólalóð, bílastæði sundlaugar og við golfklúbb.

Svakalegasta akstursminning okkar tengist klárlega komu okkar til stórborgarinnar Sydney. Við ætluðum rétt að keyra þar í gegn á leið okkar upp í Blue Mountains en ílengdumst örlítið. Áslaug var svo heppin að vera við stýrið í það skiptið og mátti hún hafa sig alla við til að koma okkur heilu að höldnu út úr borginni. Umferðin í Sydney er svakaleg og enduðum við á að keyrða í hringi því við hreinlega rötuðum ekki út úr borginni. GPS tækið okkar koksaði og lét okkur keyra fram og til baka í gegnum göng með vegatollum því það náði ekki að staðsetja okkur á þriggja hæða hraðbrautinni. Við komumst þó út úr klikkuninni að lokum með nokkrar vegatollsrukkanir á bakinu.

Við komum því seinna en við ætluðum á leiðarenda og náðum ekki að sjá alveg jafn mikið og við ætluðum. Blue Mountains er 11.400 km² fjallgarður sem býr yfir mikilli náttúrufegurð. Á leið okkar þar um fórum við í útskýniskláf þar sem við sáum Wentworth Falls, Katoomba Falls, Echo Point, Leaura Cascades og fræga kletta sem kallast Systurnar þrjár. Innfæddir segja að þrjár systur (Meehni, Wimlah og Gunnedoo) hafi orðnar ástfangnar af mönnum úr öðrum ættbálki en þeirra eigin, en lög ættbálks þeirra bönnuðu þeim að giftast. Bræðurnir sættu sig ekki við þessi lög og ákváðu að hneppa þær í ánauð. Þá brutust út átök milli ættbálkanna tveggja og systrunum var breytt í stein í þeim tilgangi að vernda þær. Sá sem breytti þeim var aftur á móti drepinn í bardaganum og engum tókst að breyta þeim til baka. Hversu mikið er til í þessari sögu getum við ekki sagt til um en klettarnir voru aftur á móti mikilfenglegir, eins og allt svæðið þar í kring.

Við eyddum einni viku í honum Kára okkar og upplifðum ótal margt á þeim tíma. Stelpurnar voru komnar með gott af þessu húsbílalífi eftir vikudvöl og þráðu fátt heitar en að fá að komast í almennilega sturtu og alvöru rúm. Steinar var hins vegar alsæll með húsbílalífið og skilaði bílnum með miklum söknuði. Hann hefði klárlega verið til í að eyða fleiri vikum í bílnum og má með sanni segja að hann hafi fundið húsbílamanninn í sér, sem stelpunum tókst ekki alveg.

Næst brunuðum við inn í Sydney í annað sinn til að sækja fimmta ferðafélagan sem var að fara að bætast í hópinn og skila Kára.